Ψάρι Ηραίας - Αρκαδίας

Τα ζεύγη των αντιθέτων στα μαγικά ταξίδια

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Τρίτη, 26 Μαΐου 2026 23:41

Εμφανίσεις: 307

Τα ζεύγη των αντιθέτων στα μαγικά ταξίδια 

Οι γραμμές επί τού χάρτου που ορίζουν την Ελλάδα αλλά και την κάθε κρατική οντότητα σε πλανητικό επίπεδο, είναι αποτελέσματα πολέμων. Και πόλεμος σημαίνει χαμένο αίμα των αδυνάτων προς όφελος των ισχυρών. Πόλεμος σημαίνει την φυσική επιλογή όπως εμείς την ερμηνεύουμε, ο δυνατός επικρατεί, ο αδύνατος υποτάσσεται (στην καλύτερη περίπτωση). Τα ζεύγη των αντιθέτων αποτελούν μέρος της ζωής μας διότι εμείς το θελήσαμε, τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις. Είναι αυτά ικανά να φέρουν ισορροπία στη ζωή μας εκτός από πόνο; Πραγματικά δεν ξέρω.

            Ρωτήθηκα προ ημερών, ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι που έκανα στην Ελλάδα. Αφορμή για την ερώτηση αυτή στάθηκε μια κουβέντα που κάναμε για τις ορειβατικές διαδρομές στην Ελλάδα, για τους τόπους που γνωρίσαμε, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, ή ακόμα και για τους κινδύνους που βιώσαμε.

            Δεν θέλησα να δώσω απάντηση στο ερώτημα αυτό, διότι η κάθε βουνοκορφή, η κάθε ρεματιά, το κάθε μονοπάτι, η δύσκολη φαραγγιά, τα αλπικά πεδία, τα ποτάμια, οι λίμνες στα ψηλά ή στα χαμηλότερα, τα απέραντα δάση και οι γυμνοί τόποι, τα ξερονήσια του Αιγαίου πελάγους και η απέραντη ακτογραμμή, όλα αυτά και πόσα ακόμη, συνθέτουν την ενότητα. Από ψηλά, βλέπεις μία εικόνα, από χαμηλά η εικόνα σπάει σε κομμάτια και η ενότητα χάνεται. Για τον λόγο αυτό δεν έδωσα απάντηση, για να μην κομματιάσω την ενότητα. Στην ενότητα, δεν υπάρχουν αντίθετα.

            Τα ζεύγη των αντιθέτων, ήταν έντονα αισθητά, στα ταξίδια της παιδικής ηλικίας. Από την αρχή ενός ταξιδίου ως το χωριό στην Αρκαδία χρειαζόμασταν ένα εικοσιτετράωρο περίπου (με τις αναγκαίες στάσεις). Τότε, από άγνοια, νόμιζα ότι η Πελοπόννησος άρχιζε από τον Ισθμό της Κορίνθου και μετά, σαν μεγάλωσα έμαθα ότι δεν ήταν νησί η νήσος του Πέλοπα και … απογοητεύτηκα. Μικρή ήταν όμως η απογοήτευση μπρός στον προορισμό για το χωριό. Εκείνο το ταξίδι, ήταν μαγικό, όχι μόνο διότι αισθανόμουν δέος περνώντας το κανάλι, όχι διότι η αδρεναλίνη έφτανε σε υψηλά επίπεδα στα πέταλα του Κολοσούρτη, ούτε όταν το λεωφορείο της γραμμής αγκομαχούσε στους δύσκολους αρκαδικούς δρόμους.

            Το ταξίδι με το λεωφορείο τερματιζόταν πριν το σούρουπο στο χωριό Σέρβου. Από εκεί όμως για το χωριό, το Ψάρι, έμεναν ακόμη τρείς-τέσσερις ώρες δρόμου, αλλά τι δρόμου, μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια που μας έπιανε και η νύχτα. Ειδικότερα όταν μας έβρισκε η νύχτα σαν κατεβαίναμε τα Σερβέϊκα αμπέλια προς τη Γκούρα και το πέρασμα αυτής, καβάλα στ’ άλογα και τα μουλάρια, οι ήχοι του νερού, οι ήχοι της άγριας πανίδας, οι ήχοι του ανέμου, οι ήχοι από τα πέταλα των ζώων με το φορτίο τους – παράλληλα με όλα αυτά και η εκκωφαντική σιωπή, όλα αυτά τα μικρά, μας έδιναν πρωτόγνωρη χαρά. Ήταν οι στιγμές εκείνες που τα ταξίδια γινόντουσαν πραγματικά μαγικά, δίχως ίχνος υπερβολής.

            Μαγική όμως ήταν στη συνέχεια και η παραμονή μας στο χωριό. Δεν ήταν μόνο οι μυρωδιές από τις καμένες καλαμιές στα σταροχώραφα, οι μυρωδιές από την καβαλίνα που βρισκόταν παντού στον χώρο, οι μυρωδιές από τις κοπριές των αιγοπροβάτων, η γεύση του νερού της Μπουσμπούνας, η γεύση της φρέσκιας ντομάτας που κόβαμε από τον κήπο στο ρέμα του Μπερτσακώπου, το αχλάδι που γευόμασταν από την αχλαδιά και το σκουπίζαμε από τη σκόνη του, στα βρώμικα από το παιχνίδι ρούχα μας. Όλα, τα πάντα ήταν μαγικά. Μέσα σε αυτά, τα άλογα και τα μουλάρια που ποτίζαμε στις βρύσες, στο χωριό ή μακρύτερα από αυτό, στην καβαλαρία που κάναμε, στα δίχως τέλος κυνήγια των καβουριών στα ρέματα.

            Και μετά, την ώρα που παίρναμε νύχτα τον δρόμο της επιστροφής, πάντα με τ’ άλογα και τα μουλάρια, από το Ψάρι μέχρι το Λυκούρεση και του Σέρβου (διαφορετική η διαδρομή της επιστροφής), η χαρά εξαφανιζόταν και η λύπη πλημμύριζε τις καρδιές μας. Η λύπη αυτή είχε διάρκεια, και στην Αθήνα που φτάναμε, μας συντρόφευε για αρκετές μέρες.

            Χαρά και λύπη, αρώματα και γκρίζα πόλη, παράδεισος και κόλαση, αυτά ήταν τα ζεύγη των αντιθέτων στα μακρινά μαγικά ταξίδια μας. Σήμερα βέβαια έχουν αλλάξει τα πράγματα, οι συνθήκες ζωής, και καλώς έχουν αλλάξει. Οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε στις ανάγκες της ζωής, όμως στα ταξίδια μας, μπορούμε να νιώθουμε -αν φυσικά το θέλουμε-, τη μαγεία της διαδρομής και της παραμονής.

            Αρκεί μόνο ν’ αποφεύγουμε, ή να μη  υιοθετούμε τα ζεύγη των αντιθέτων που από τη φύση τους παράγουν συγκρούσεις, κυρίως συναισθηματικές.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος