Ψάρι Ηραίας - Αρκαδίας

Διένεξη κράτους με τον οικισμό Μπουγιάτι-Σαρακίνι

Εν Αθήναι τη 23 Μαΐου 1835
Προς την Α. Μ. Τον Βασιλέα της Ελλάδος
Μεγαλειότατε

Οι υποφαινόμενοι πιστοί υπήκοοι της ημετέρας Μεγαλειότητος σταλέντες ενταύθα παρά των συμπατριωτών μας, κατοίκων του χωρίου Βουγιάτι^-Σαρακίνι, κειμένου εις την επαρχίαν Γορτύνης, λαμβάνομε την τόλμην να θέσομεν εις τους πόδας του θρόνου του υψηλού, της ημετέρας μεγαλειότητος τα δίκαια παράπονά μας, και να καθικετεύσομεν αυτήν θερμώς να ευαρεστηθεί να εισακούσει τας ταπεινάς μας δεήσεις.

Ενώ υπό την αιγίδα της πατρικής ημών Κυβερνήσεως ηρχίσαμεν τέλος πάντων ν’ απολαμβάνομεν τα δώρα της ησυχίας και ευνομίας, νεμόμενοι αταράχτως τους καρπούς των κόπων μας, τους οποίους τοσούτων χρόνων αναρχία μας καθυστέρει σκληρώς, αίφνης και παρά πάσαν προσδοκίαν μας, προ ένα ήδη χρόνον, ο Βασιλικός Έφορος της Επαρχίας Γορτύνης άρχισε να μας επαπειλεί ότι το χωρίον μας θέλει γίνει εθνικόν διότι δεν έχομεν έγγραφα ιδιοκτησίας να του παρουσιάσομεν. Εις μάτην ανεφέρθημεν και εις αυτόν πολλάκις και εις την επί των οικονομικών Β. (Βασιλική) Γραμματείαν ότι το χωρίον μας τούτο είναι ανέκαθεν ιδιοκτησίας μας, ότι και έγγραφα αν δεν έχομεν εις χείρας τούτο δεν είναι ….

Συνεχίζετε ανοίγοντας το αρχείο Pdf. 

https://opsarion.gr/images/gallery/bougiati.pdf

Opsarion.gr

Μεγαλόπολη – από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα

Για την Αρκαδία, έχουν γραφτεί πολλά βιβλία στην εποχή μας -και όχι μόνο-, μελέτες, άρθρα, πονήματα, και δίνουν πλούτο με την παρουσία τους στη βιβλιογραφία όλων των επαρχιών της. Για τη Μεγαλόπολη και τις άλλες επαρχίες της Αρκαδίας, οι συγγραφείς επικεντρώνονταν συνήθως σε τοπικό επίπεδο με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις αλλά με άξια λόγου έργα. Σφαιρικά, σαν ενιαίο χώρο, ειδικότερα για τη Μεγαλόπολη, ένα μνημειώδες έργο δημοσιεύθηκε το 2022, των συγγραφέων Μαγδαληνής Ι. Γαλάνη & Θεόδωρου Ι. Γαλάνη με τον τίτλο: «Η Επαρχία Μεγαλόπολης Αρκαδίας μέσα από πρωτογενές ιστορικό αρχειακό υλικό, 1821-1912, 1104 σελίδων». Σήμερα όμως, έν έτι 2026, έρχεται ακόμα ένα μεγάλο έργο, ένα λεύκωμα, αυτό κάπως διαφορετικά από τα άλλα και αναφέρεται στη Μεγαλόπολη, την μεγάλη αδικημένη (κατά τη γνώμη μου) και την καθιστά εκ νέου Μεγάλη Πόλη. Ένα λεύκωμα που είναι έργο ζωής του συγγραφέα της, του Γιάννη Ασημακόπουλου με καταγωγή από το Ίσιωμα Καρυών, που ενοποιεί τον χώρο της, τον φωτίζει, και μας καλεί να τον γνωρίσουμε από τα βάθη της ιστορίας έως και τις μέρες μας.  

«Μεγαλόπολη
Από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα»

            «Την πορεία αυτού του τόπου και αυτών των ανθρώπων -ίδιοι πάντα στο πέρασμα των χιλιετιών- έγινε προσπάθεια να σκιαγραφήσουμε σε τούτο το λεύκωμα σε αδρές γραμμές, με εικόνες και λίγα λόγια», σημειώνει ο συγγραφέας στο προλογικό του σημείωμα. Και πράγματι, ξεκινά εντυπωσιακά το λεύκωμά του με το ρήγμα του Αλφειού ποταμού και συνεχίζει με την Αρκαδία της αρχαιότητας που ήταν εξ ολοκλήρου μεσόγεια.

            Όταν μιλάμε για Αρκαδία, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας το Λύκαιο όρος, το ιερό βουνό των Αρκάδων, διότι όλα από αυτό ξεκίνησαν. Σε αυτό πρωτοκάθισε ο Πάνας και τον διαδέχθηκε ο Δίας για να δώσει στην Αρκαδία οικουμενική διάσταση. Ο συγγραφέας προχωρεί προσεκτικά, καταθέτει αναλυτικά το Λόγο του Μύθου -την αρχαιότατη δηλαδή ιστορία μας-, με την Αιγύτιδα στη νότια πλευρά της, την Παρράσια χώρα με κέντρο τη Λυκόσουρα (την πρώτη κατά τον Παυσανία οργανωμένη κοινωνία του αρχαίου κόσμου), ξεκαθαρίζει τα πράγματα με την καταγωγή του Δία που τον διεκδικούν εσφαλμένα -αν όχι αυθαίρετα- οι Κρήτες, και φτάνει στον Λυκάωνα, τον αναμορφωτή, όπως τον ονομάζει. Πράγματι, ο Λυκάων, ο γιός του Πελασγού, ήταν αυτός που αναμόρφωσε την Αρκαδία, ίδρυσε τη Λυκόσουρα, θέσπισε τα Λύκαια, αγώνες παλαιότερους από τα Παναθήναια.  

            Στη Λυκόσουρα στέκεται αρκετά ο συγγραφέας και δικαίως. Η πόλη αυτή είχε στα σπλάχνα της το ναό της Δέσποινας και το περίφημο σύμπλεγμα του Δαμοφώντα που αναπαριστούσε την Δέσποινα, την Δήμητρα, την Αρτέμιδα και τον τιτάνα τον Άνυτο. Μάλιστα, το αναφερόμενο σύμπλεγμα κοσμεί και το εξώφυλλο του λευκώματος.

            Ο Λυκάων απέκτησε πενήντα τέκνα που στη συνέχεια βασίλευσαν στην Αρκαδία αλλά και έξω από τα όρια της, ο Μάκενδος ίδρυσε το έθνος των Μακεδόνων, ο Φθίος τη Φθιώτιδα, ο Νύκτιμος στην Ιταλία κ.ά. Τόσο όμως ο πατέρας κι άλλο τόσο τα παιδιά του, υπήρξαν ασεβείς και τιμωρήθηκαν από τον Δία. Εδώ ο συγγραφέας στέκεται σε κάθε μυθολογικό γεγονός και μας δίνει πληροφορίες, με τρόπο τέτοιο που υπάρχει μία συνέχεια στην εξέλιξη.

            Περπατώντας στην αχλή της δημιουργίας ο συγγραφέας, σταδιακά περνά από τους μυθολογικούς χρόνους στους ιστορικούς, σε αυτούς που μας είναι πιο οικείοι και δεν επιδέχονται ερμηνειών. Μας δίνει λεπτομέρειες από την ίδρυση της Μεγάλης Πόλης, από το σπουδαίο θέατρο της και που δυστυχώς δεν έχει αξιωθεί η Πολιτεία να το αναστηλώσει ακόμη, αναφέρεται στο Βουλευτήριο (Θερσίλειο), εκεί όπου ανδρώθηκε και το «Αρκάδων Κοινόν» και φανέρωνε τη δημοκρατική φύση των Αρκάδων μιάς κι ελεύθερα σε αυτό εξέφραζαν τις ιδέες τους. Δεν παραλείπει τους επιφανείς Μεγαλοπολίτες του αρχαίου κόσμου, τον Νίκωνα -ποιητή τραγωδιών-, τον Πυλάδη -κιθαρωδό-, τον Διοφάνη -στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας-, και φυσικά τον μέγιστο στρατηγό Φιλοποίμενα που εναντιώθηκε στους Ρωμαίους αλλά θανατώθηκε από τον Δεινοκράτη.

            Κατά τη ρωμαϊκή εποχή που καταλύθηκε η Μεγάλη Πόλη και απώλεσε τη παλιά της αίγλη, ένα τέκνο της, ο Πολύβιος, έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος ιστορικός της Ελληνιστικής περιόδου.

            Στους νεώτερους χρόνους, κάνει αναφορά για τις ορδές του Αλάριχου που γκρέμισαν τον αρχαίο κόσμο και δεν γλύτωσε ούτε ο πολιτισμικός πλούτος της Μεγαλόπολης, της Λυκόσουρας με το ιερό της Δέσποινα, συνεχίζει με το επόμενο κεφάλαιο που ονομάζει «Παρακμή» εύστοχα, με την κάθοδο των Σλάβων, των Αρβανιτών και τέλος την περίοδο της Ενετοκρατίας-Τουρκοκρατίας.

            Υμνεί την Αρκαδία στη συνέχεια μέσω της ειδυλλιακής Αρκαδίας που γεννήθηκε τον καιρό της Αναγέννησης με το Αρκαδικό Ιδεώδςς και τους «ποιμένες» του Poussin και φτάνει στην εποχή της Επανάστασης του 1821.

            Στο κεφάλαιο με τους ευρωπαίους περιηγητές, κάνει εκτενή αναφορά στον Βλαδίμηρο Νταβίντωφ που επισκέφτηκε όλους τους ιερούς τόπους της Μεγαλόπολης και του Λυκαίου όρους, καθώς και στον Εντγάρ Κινέ και σιγά-σιγά φτάνει στην εποχή μας, στη Μεγαλόπολη και τους οικισμούς της, μικρούς και μεγάλους και καταθέτει κάθε πληροφορία γι’ αυτούς. Δεν παραλείπει φυσικά ν’ αναφερθεί στη ζωή της υπαίθρου όταν η αγροτική οικονομία ανθούσε, στις συνθήκες ζωής, στα ήθη και έθιμα.

            Σε ξεχωριστό κεφάλαιο αναφέρεται λεπτομερώς στους λιγνίτες της Μεγαλόπολης, στις επιπτώσεις που είχε η εξόρυξή τους στο περιβάλλον, και κάνει μία συγκλονιστική αναφορά με το μνημείο των νεκρών – με τους νεκρούς εργάτες της ΔΕΗ Μεγαλόπολης, και δεν παραλείπει τέλος ν’ αναφερθεί και στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής από τα λιγνιτικά πεδία.

            Σε επόμενο κεφάλαιο μας πληροφορεί για τις Παλαιοανθρωπολογικές & Παλαιοντολογικές έρευνες στη λεκάνη της Μεγαλόπολης που ήρθαν στο φως, κυρίως με την εξόρυξη του λιγνίτη. Παλαιοντολογικά εργαλεία, απολιθωμένοι γιγάντιοι σκελετοί, ένας χαυλιόδοντας μεγάλων διαστάσεων, και άλλα ευρήματα, επαληθεύουν τις αναφορές του Παυσανία που έγραφε: «Βρίσκονται εκεί κόκαλα που ξεπερνούν σε μέγεθος τα ανθρώπινα».

            Στο τελευταίο κεφάλαιο ο συγγραφέας μας δίνει πληροφορίες για τη λαϊκή αρχιτεκτονική, κάνοντας αναφορά στις κλασικές κατοικίες με το ανωγοκάτωγο ή αυτές του μονόχωρου τύπου, στις βρύσες, στα γεφύρια, στις εκκλησίες, στ’ αλώνια και σε κάθε  έργο του ανθρώπου που βοήθαγε και απάλυνε τον βίο του.

            Το μεγάλο αυτό έργο του Γιάννη Ασημακόπουλου, που από τη στιγμή που κυκλοφόρησε απόκτησε τον τίτλο του «κλασικού», αποτελείται από 367 σελίδες και είναι διαστάσεων 33 επί 24,6 εκ. Είναι ίσως η σημαντικότερη αναφορά για τον χώρο της Μεγαλόπολης στην ελληνική τουλάχιστον βιβλιογραφία που ξεκινά από τον Λόγο του Μύθου μέχρι την εποχή μας. Η παράλληλη κατάθεση φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης, δίνουν στον αναγνώστη ένα ελκυστικό έργο προς μελέτη. Ανοίγοντας τις σελίδες του, βρίσκεσαι στις αυλές τριών ορέων, του Λυκαίου, του Μαινάλου και του Ταϋγέτου, στον περίκλειστο δηλαδή χώρο της Μεγαλόπολης από τα κάστρα της Πελοποννήσου.

            Ένα έργο κόσμημα για κάθε φιλίστορα που αναζητά την ιστορική συνέχεια της ζωής, ειδικότερα στη λεκάνη της Μεγαλόπολης.

=====
Σημείωση: Το λεύκωμα «Μεγαλόπολη - Από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα», έκδοση του Αναπτυξιακού Οργανισμού Ο.Τ.Α. Αρκαδία Α.Ε., προς το παρόν διατίθεται δωρεάν από τον Δήμο Μεγαλόπολης.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος

Βιβλιοκρισία – Χάνια & Οδικοί Άξονες τα Αρκαδίας

Βασίλη Κ. Αναστασόπουλου, Χάνια και οδικοί άξονες της Αρκαδίας, εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2023, σσ. 127.

Του Ηλία Γιαννικόπουλου (+)[1]

            Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για δύο πρωτότυπα ιστορικο-λαογραφικά θέματα, τους οδικούς άξονες της Αρκαδίας και τα κατά τόπους χάνια, που συνήθως βρίσκονταν πάνω σε αυτούς τους οδικούς άξονες και προσέφεραν τις ποικίλες υπηρεσίες τους στους παλαιούς αγωγιάτες, ταξιδιώτες, εμπόρους και τους άλλους μετακινούμενους από το ένα μέρος στο άλλο. Το θέμα των οδικών αξόνων έχουν μελετήσει εξαντλητικά ο αείμνηστος καθηγητής Γιάννης Πίκουλας, κυρίως για την αρχαιότητα, και ο καθηγητής Δημήτρης Ανωγιάτης-Πελέ για τον 18ο αί., ενώ για το θέμα των παρόδιων σταθμών στον Μοριά κατά την οθωμανική περίοδο πολλά και καλά έχει γράψει ο ιστορικός Νίκος Φ. Τόμπρος σε ειδική μελέτη του. Ο σ. είχε κάνει παλαιότερα (2005) πρόδρομη σχετική εισήγηση σε πρωτοπόρο και γόνιμο Παναρκαδικό Διαδικτυακό Συνέδριο που ο ίδιος είχε οργανώσει. Το παρόν βιβλίο αποτελεί ανάπτυξη και βελτίωση εκείνης της εισηγήσεως.

            Οι οδικοί άξονες της Αρκαδίας εξετάζονται στις σσ. 13-38, με ειδικές αναφορές στην αρχαία Κλίμακα που ένωνε την Αργολίδα με την Αρκαδία από το Αρτεμίσιο όρος, στον τρόπο περιηγήσεως του Παυσανία, την 5η μυκηναϊκή οδό, που ένωνε την αρχαία Γόρτυνα με την αρχαία Ηραία, στον Ολύμπιο Δρόμο, και σε πολλούς άλλους οδικούς άξονες της Αρκαδίας, ειδικά αυτούς που συνέδεαν την πρωτεύουσα Τριπολιτσά με τις γύρω περιοχές, από τους οποίους σώζονται ακόμη μερικά ίχνη και αρματροχιές. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου καλύπτει η μελέτη των αρκαδικών, και όχι μόνο, χανιών, που καταλαμβάνει τις σσ. 39-115. Στο τμήμα αυτό εντοπίζονται και παρουσιάζονται γύρω στα πενήντα χάνια με όλες τις υπάρχουσες γραπτές και προφορικές πληροφορίες γι’ αυτά. Τόσο οι οδικοί άξονες όσο και οι παρόδιοι σταθμοί έμειναν σχεδόν αμετάβλητοι επί πολλούς αιώνες, από την μυκηναϊκή εποχή μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι τη δεκαετία του 1960, οπότε άλλαξαν άρδην τα πάντα, το αυτοκίνητο μπήκε στη ζωή του ανθρώπου, οι παλαιοί δρόμοι χάθηκαν και τα χάνια εξεμέτρησαν το ζήν, εγκαταλείφθηκαν και κατάντησαν σωροί ερειπίων, αν δεν μεταλλάχθηκαν σε ταβερνεία ή καφενεία για τους σημερινούς εποχούμενους ταξιδιώτες.

            Είναι πολύ δύσκολο να γίνη σήμερα ακριβής καταγραφή των χανιών, έστω και σ’ ένα μόνο πελοποννησιακό νομό, αλλά και να αναπαρασταθή ο καθημερινός τρόπος λειτουργίας τους, λόγω παντελούς ελλείψεως πηγών για το ερευνητικό αντικείμενο. Είναι επίσης δύσκολο να καταγραφούν με ακρίβεια οι παλαιοί δρόμοι και τα μονοπάτια που σήμερα έχουν αντικατασταθή από τους παντός είδους αυτοκινητόδρομους (εθνικούς, τοπικούς, αγροτικούς). Επομένως είναι άξιος επαίνου ο σ. του βιβλίου αυτού, που έκανε αυτή τη μελέτη, στην ουσία χωρίς υπαρκτό πρωτογενές υλικό. Δικαιολογημένη λοιπόν είναι η καταφυγή του σε κάθε διαθέσιμη πηγή πληροφοριών, όπως σε αρχαίους συγγραφείς, σε ξένους ταξιδιώτες στην Ελλάδα παλαιότερων εποχών (κυρίως τον Πουκεβίλ και άλλους αναφερόμενους από τον Κυριάκο Σιμόπουλο), σε ηθογραφικά βιβλία (του Γεωργίου Τσάκαλου και του Δημ. Κυριακόπουλου), σε συγγράμματα αρχαιολόγων και ιστορικών, όπως ο «Ernst Meyer» και ο «Levent Kayapinar», σε δημοσιεύματα εφημερίδων και διαδικτυακών τόπων, σε προσωπικές μαρτυρίες και βιωματικές αφηγήσεις και σε όλα τα σχετικά. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, που εμπλουτίζεται με πλήθος σχετικών και λιγότερο σχετικών παρεκβάσεων και φωτίζει, έστω αμυδρά, δύο ορισμένες πτυχές της ελληνικής ζωής, που οι σημερινοί νέοι πλήρως αγνοούν, αφού διαβιούν σε τελείως διαφορετικές οικονομικο-κοινωνικές συνθήκες κυρίως σε αστικά κέντρα. Η εξέλιξη των πραγμάτων από την εποχή της βιομηχανικής επαναστάσεως και η εντεύθεν πρόοδος της τεχνολογίας άλλαξαν ριζικά τον τρόπο ζωής των ανθρώπων, τις συγκοινωνίες και τη μεταξύ τους επικοινωνία, ακόμη και τα ήθη και τις ιδέες τους.

            Το βιβλίο αυτό καλύπτει ένα αδικαιολόγητο κενό σχετικά με το παρελθόν της αρκαδικής ζωής. Όμως, είναι εμφανής η έλλειψη κάποιου χάρτη ή σχεδιαγράμματος με τους κύριους οδικούς άξονες και τα μνημονευόμενα χάνια για τη διευκόλυνση του αναγνώστη. Συνάμα, το βιβλίο αυτό υποδηλώνει την ανάγκη για συστηματικότερη επιτόπια και αρχειακή έρευνα για τον εντοπισμό όλων των αρκαδικών οδικών αξόνων και των κατά καιρούς και τόπους χανιών. Επιθυμητό και αναγκαίο είναι σε μία δεύτερη βελτιωμένη και επαυξημένη έκδοση του βιβλίου να απαλειφθούν οι επαναλήψεις κειμένων (βλ. σσ. 25-26, όπου επαναλαμβάνεται αυτούσια μακρά παράγραφος των σσ. 19-20 και των σσ. 34-35, όπου επαναλαμβάνεται αυτούσια μακρά παράγραφος της σ. 21), και να διορθωθούν αβλεψίες και λάθη ή ακραίες γλωσσικές επιλογές, όπως «τα Τεμένη» (σ. 14. δίς), «στις εναπομείναντες καλαμιές» (σ. 112), «έκδωσε» )σσ. 126-127, πολλάκις) και διάφορα άλλα.

Ηλίας Γιαννικόπουλος (+)

Η παρούσα βιβλιοκρισία, δημοσιεύεται στον ογκώδη τόμο ΛΓ’ των Πελοποννησιακών, 2025, 1308 σελίδων.  

=======

Αν ζούσε σήμερα ο αείμνηστος και αγαπητός πρόεδρος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών, θα τον ευχαριστούσα για την κριτική του, για δύο κυρίως λόγους. Για τα καλά του λόγια αφενός και αφετέρου -το σημαντικότερο για μένα-, που εντοπίζει και καταθέτει τα λάθη και τις αστοχίες μου. Ειρήσθω έν παρόδω, το βιβλίο για τα Χάνια, το έχω εμπλουτίσει με δέκα ακόμα χάνια, έχω διορθώσει τις αστοχίες μου, και ετοιμάζω έναν χάρτη στον οποίο θα αποτυπώνονται με ακρίβεια αυτά. Για τους οδικούς άξονες θα απαιτηθεί δεύτερος χάρτης. Πιθανολογώ ότι σε μία διετία θα είμαι σε θέση να προχωρήσω σε δεύτερη έκδοση του βιβλίου.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος

Δημήτρης Λαγός - Ὀμ. καθηγητὴς Πανεπιστημίου Αἰγαίου
Παρασκευὰς (π. Ἰσίδωρος) Τσόρβας – Δρ. Πανεπιστημίου Αἰγαίου

Τὸ θρησκευτικὸ προσκύνημα ὡς τουριστικὴ ἐμπειρία – ἡ περίπτωση τῆς Ἀρκαδίας

Εἰσαγωγή

Ὡς θρησκευτικὸ τουρισμὸ μποροῦμε νὰ ὁρίσουμε τὴν ἀνθρώπινη μετακίνηση ποὺ ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ἀναζήτηση ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνακάλυψη τῆς θρησκευτικῆς ἐμπειρίας. Ἡ θεμελιώδης ἀφετηρία γιὰ τὴ διενέργεια τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ εἶναι τὸ θρησκευτικὸ κίνητρο, τὸ ὁποῖο στὴ διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ μπορεῖ νὰ συνδυαστεῖ καὶ μὲ ἄλλα κίνητρα ἢ δραστηριότητες τοῦ τουριστικοῦ φαινομένου.

Ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς περιλαμβάνει τὶς ἐπισκέψεις σὲ τοποθεσίες μεγάλης θρησκευτικῆς σημασίας, τὴν παρακολούθηση ἱερῶν ἀκολουθιῶν, τελετῶν καὶ λιτανειῶν, ὅπως καὶ τὴν ἐκπλήρωση ταμάτων (Λαγός, 2018: 71, Θεοτοκᾶτος –Θεοδωροπούλου, 2019). Πιὸ συγκεκριμένα, θὰ ἐντοπίζαμε στὸν θρησκευτικὸ  τουρισμὸ θέματα, ὅπως εἶναι ἡ ἐπίσκεψη τοπικῶν, περιφερειακῶν, ἐθνικῶν καὶ διεθνῶν θρησκευτικῶν κέντρων, τὰ ὁποῖα ἔχουν μεγάλη σημασία γιὰ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα καὶ τὴν πίστη σὲ κάθε της μορφὴ καὶ ἐκδοχή.

Εἰδικότερα, ὁ προσκυνηματικὸς τουρισμὸς ἢ οἱ ἱερὲς ἀποδημίες, ὅπως Συνήθως ὀνομάζεται στὴ θεολογικὴ βιβλιογραφία, εἶναι ἕνα πανάρχαιο εἶδος μετακίνησης τῶν πιστῶν ἀπὸ τὸν ἕνα τόπο στὸν ἄλλο, ποὺ χαρακτηρίζει ὅλες τὶς μεγάλες θρησκεῖες καὶ ἰδίως τὶς ἀβρααμικὲς θρησκεῖες. Οἱ προσκυνητὲς καὶ οἱ τουρίστες εἶναι ὁμάδες ποὺ βρίσκονται στὸ ἴδιο συνεχές, ὅπου οἱ μὲν εἶναι στὴ μία ἄκρη καὶ οἱ ἄλλοι στὴν ἄλλη ἄκρη. Στὸ ἐνδιάμεσο αὐτοῦ τοῦ συνεχοῦς ὑπάρχουν ἄπειρες δυνατότητες/πιθανότητες ἱερῶν-κοσμικῶν συνδυασμῶν. Κατὰ συνέπεια, ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς καὶ ἡ θρησκευτικὴ παράδοση βρίσκονται στὴ μέση αὐτοῦ τοῦ συνεχοῦς. Αὐτὸ δίνει μία ἀπάντηση στὶς ὅποιες ἀναλύσεις ἔχουν δοθεῖ ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἀντιθετικὴ ἢ συνδυαστικὴ καὶ συμβιωτικὴ σχέση μεταξὺ τοῦ προσκυνήματος καὶ τοῦ καθαρὰ ἐμπορικοῦ τουρισμοῦ. Μπορεῖ νὰ ξεκινήσει ἕνα ταξίδι ὡς ἕνα ἀκόμη τουριστικὸ προϊὸν καὶ νὰ καταλήξει σὲ αἴσθηση τῆς θρησκευτικῆς, προσκυνηματικῆς ἐμπειρίας ἤ, ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὰ προσκυνηματικὰ ταξίδια ἔχουν πολλὲς ἀπὸ τὶς ὀργανωτικὲς καὶ λειτουργικὲς διαστάσεις τῶν ἁπλῶν τουριστικῶν ταξιδιῶν. Ἄλλωστε, ὁ ἐξατομικευμένος «μαζικὸς τουρίστας» εἶναι μία παραλλαγὴ τοῦ προγραμματισμένου τουρίστα, καθὼς θέλει νὰ ἔχει ἕνα μεγαλύτερο ἔλεγχο τοῦ ἐλεύθερου χρόνου καὶ τῶν ἐπιλογῶν του στὸ ταξίδι. Ξεκινᾶ καὶ αὐτὸς ἀπὸ ἕνα κλίμα/περιβάλλον οἰκειότητας, ὅμως «ἀνοίγεται» σὲ περισσότερες ἐξωτερικὲς προκλήσεις καὶ ἀπρόοπτα τοῦ ταξιδιοῦ. Αὐτὸ τὸ «ἄνοιγμα» μπορεῖ νὰ τὸν φέρει κοντὰ καὶ στὴ θρησκευτικὴ βίωση (Τσόρβας[1], 2024). ….................. Συνεχίζεται ἀνοίγοντας τὸ ἀρχεῖο  PDF.

https://opsarion.gr/images/gallery/lagos.tsorvas.pdf

Opsarion.gr

Γορτυνία ώρα μηδέν (0)

Η Ελλάδα πεθαίνει, η Αθήνα αδιαφορεί: 350 θάνατοι στην Γορτυνία το 2025 και καμιά γέννηση!

Η είδηση, χθες, έπρεπε να ήταν ότι στο Δήμο Γορτυνίας, το 2025 καταγράφηκαν 350 θάνατοι και μηδέν γεννήσεις.

Δεν είναι εντυπωσιακό;

Όμως στην Αθήνα, την πόλη που ταλαιπωρεί και υπονομεύει τον ελληνισμό από τον 6ο αιώνα π.χ. ως σήμερα, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Άρχοντες και αρχομένους τους ενδιαφέρει, μόνο η δική τους επιβίωση.

Είναι αρκετές οι ενδείξεις ότι αδιαφορούν για την περιφέρεια της ελληνικής επικράτειας στην οποία ζουν, αναλογικά, περισσότεροι πολίτες ελληνικής καταγωγής από ό,τι στην Αθήνα.

Η πολυεθνικότητα τη Αθήνας και το πληθυσμιακό της μέγεθος ωθούν τις κυβερνήσεις- οι οποίες ενδιαφέρονται, κυρίως, για την κατοχή και νομή της εξουσίας- να επιλέγουν πολιτικές που εδώ και καιρό έχουν ξεφύγει από το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Σε λίγο, όταν οι Έλληνες θα είναι μειοψηφία στον τόπο τους οι πολιτικές αυτές θα είναι ακόμη πιο αδιάφορες για την περιφέρεια.

Κανέναν στην Αθήνα δεν ενδιαφέρει τι γίνεται εκτός του λεκανοπεδίου.

Ενδιαφέρει, όμως, τον ελληνικό πληθυσμό στην Πελοπόννησο, την Κρήτη, τα νησιά, την Θεσσαλία την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Θράκη. Γι αυτό κάτι πρέπει να γίνει.

Με τον τρόπο που είναι οργανωμένη σήμερα η χώρα δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει κάποια αλλαγή. Κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν έχει πραγματικό ενδιαφέρον για την ελληνική περιφέρεια. Το ενδιαφέρον όλων εστιάζεται στην Αθήνα.  Όλων.

===========

Απόσπασμα από άρθρο του Παντελή Σαββίδη

Ο τίτλος του άρθρου είναι της σελίδας μας

Opsarion.gr